Antwoorden vinden op levensvragen


Huisje boompje beestje.

Een cliché dingetje waar ik ook aan mee doe en dat geeft een bepaalde vervulling. Een doel in het leven. Toch is het niet altijd zaligmakend. Tenminste niet voor mij. Begrijp me niet verkeerd. Ik hou van mijn partner en van mijn kinderen, maar soms wil ik het even niet. Ben ik het even helemaal beu en wil ik eigenlijk maar een ding en dat is even op mezelf zijn. Niet voor een uur. Ook niet voor een halve dag maar echt voor een langere tijd alleen. En dat is wat ik op dit moment ook doe. Een weekje alleen. Geen kinderen, geen partner en geen hond.

Geen zorgen om te moeten zorgen

Niemand in de buurt die IETS van mij vraagt. Mam……? Of Schat……..? Zelfs geen puppy ogen die smeken om aangeraakt te worden. Nee even geen zorgen om te moeten zorgen. Ik hoef nu alleen maar voor mijzelf te zorgen. Voor mijzelf zorgen? Hoe was dat ook alweer?

Drukte van alle dag

We worden geboren en groeien op tot jong volwassenen. We worden verliefd en op een dag als het echt goed klikt dan maak je een stap om samen te wonen of om te trouwen. De studietijd is achter de rug en de dagen worden gevuld met werk, sociale contacten, hobby’s en je partner. Ook kinderen zijn plots een onderwerp waar je maar niet om heen lijkt te kunnen. Als vrouw word je zelfs aangesproken als het een beetje lang duurt voordat er een kindje komt. Je mag als vrouw er bijna niet voor kiezen om GEEN kinderen te wensen. “Wacht maar af, op een dag dan gaan je eierstokken echt rammelen en dan wil je echt kinderen”.

Echt als ik eerder had geweten wat het is om kinderen te hebben en welke verantwoordelijkheden dat met zich meebrengt dan had ik echt nog véél langer nagedacht of ik dit wel ECHT wilde. Nogmaals, ik hou van ze (ik heb er twee) maar ze vragen beide om een hele andere aanpak qua opvoeding wat het soms best wel ingewikkeld maakt. Daarnaast weet ik nu al dat ik al wat steken heb laten vallen waardoor zij net als ik ook behoorlijk f*cked up zijn.

Ik doe mijn best. Mijn partner doet zijn best. Samen, doen we ons best.

Maar door de drukte van alle dag wil ik mezelf nog wel eens verliezen. Dan kom ik op een punt dat ik het eigenlijk ook allemaal even niet meer weet. Het wordt me dan teveel. Alles is even teveel. Mijn partner kan eigenlijk niets meer goed doen, de kinderen zijn te druk, werk wil niet mee